Garip geldi de mi? Öyle zaten, insan garip bir mevzu. İnsan. Neye göre insan? Yahut daha geçerli bir soru; neye göre insan? Biyolojinin tanımlarını, kromozom sayılarını, organizmaların kalıtsal farklılıklarını falan umursayamam. İnsanlık yani iyi bi insan olmaktan bahsediyorum. Neye göre gerçek bir insan oluyoruz? Belki tam anlamıyla bir insan olmak için insanlık normlarına bakarsak eksiğimiz katil olmayışımızdır. Sonuçta yaşayan ve dolaylı yoldan da olsa nihayetinde maktul olan homosapiensleri (sanırım organizma isminiz buydu) iki ayrı kefeye ayırdığımızda nerden Baksan eşit hatta maktul daha fazlaysa, yani normu katil olmaksa eksiğimiz bi maktul edinmek mi? Yada maktul mü olmalıyız tam bir insan olmak için? Nedir aslımız? Biz neyiz?

   Giriş olarak sorgulamayı seçtim ki bu sorgular devamımızda lazım olacak. Hayır, cevap vermeniz değil sadece sorguluyor olmanız lazım olacak ve cevap bulmamanız da kâfi. Dinler ve inançlara çıkar bu sorular çoğunda. Bir azınlık kendine din haricinde hayat anlamı bulmaya çalışsa da en genel geçer yol dindir. Kainatı anlatır her inanç, anlam kazandırır ve az zamana psikolojik sağlık sığdırır. Gerçek bir ateist zaten zannımca delirir. Maddeye yorar ve hiç olmakta kalır. Din, inanç, yol, tarikat... Herşeye yansır inanç. İyi bir insanın da formülünü verir haaa :) O yüzden girişteki sorulara peşinen kul olmak cevabını verenleri kutlarım çünkü inancınızla doğru orantılı kesin bir cevabınız, ışıksız bir yolunuz yok; bazı yollarda zararlı ışıklarla karşılaşsanız da kaosunuz yok en azından.

   Peki madem insanı konuşcaz insanlık ve inancı konuşcaz; ne alaka ben? Bir önceki yani 2. paragrafı eleştirme ve açıklama kuralını uyguluyorum; inanç, dini ve inanılanı işe kaymadan sadece inanmak eylemi bir çıkış yoludur. Herkesin kendine ait nöronlarıyla oynadığı bir akıl oyunu. Seçimler, doğaçlamalar, taklitler... Bu yemekten ve barınmaktan önce gelen inanç, fikir, düşünce ihtiyacı muhakkak saygıya tabii tutulur. Yani her inanç kutsaldır çünkü bir çıkış yolu hem de dünya dehlizinde tek iptir. Anneler babalar feda edilir vatanları kurulur ve yıkılır.

   Pek sonraları bu inanç bir toplulukla kendine yer bulduğunda, diğer inanç toplulukları direnç gösterir kaos çıkar ve bu kaos saygıyı doğurup anahtar yapar. Savaşlar ve gerçek anlamda kaostan bahsetmiyorum, bu kaos sahnesi insanın beynidir düpedüz. Düşünsel aktarımını tamamlayabilen, düşüncelerine ekleme yapabilen insan saygıyı doğal imtiyazlarla diğerine verir. Saygı alışverişinde de tabii ki borsa kurulur. İnanç birey insandan sürü benzeri yaşayan insan toplumuna taşındığında saygın inanç, saygın olmayan inanç çıkar ortaya. Ama inanç denenerek kıyaslanamaz yada derecelendilmez; izlenimlerini inançlara saygı biçilir, paha biçer gibi.

  Yavaş yavaş neden benden ben olduğum için tiksineceğinize geliyorum. İnanç öyle hal alır ki artık fiillere dökülür diğer fikirlerle birleşir, dogmalaşır, aktarılır, inanca karışan ideal ve fikirler sabitleşir. Kaçınılmaz son; inanç saygıya, saygının şekline sirayet eder, belki de saygıyı egale eder.

  Diğer inançları taşıyan toplumlara karşı kin tohumu atılmaya başlanır. İdeal siyasi görüş ve amaçlanan gelecekte kendi inancının getireceği refah için diğer idealler zıt olabilir. Yargılama süreci gelmiş...

  Diğer görüşe tepeden bakarak, iğrenç diyerek, insanları kendinden olmadığı için kırarak, kendi fikrini dominant gösteren ve saygısını körelten inancıyla bir yargı makamı kuran insan; benden iğren ama hakir görme.

   Her doğru inanca bağlıdır. Doğru ne birdir ne tektir. Benim ortak paydam olan görüş ve savunan benim gibigiller sana hitap etmeyebilir, sana "sen ve saygı" kadar zıt gelen görüşüme saygı duymalısın. "Saygı duymalısın" bir temenni ya da uyarı değil, yasal zorunluluk çünkü bu inançlar benim ve benim gibi düşünen insanların bu dehlizdeki tek ipi.

   Ha ikili ilişkimizde negatif bi karar alacaksan "sevmeme" yolunu seçebilirsin ama inanç falan yermeden öyle direk beni...

   Bu tip fikr-i gavatlar kendi fikirlerinin namusunu düşünmeseler de fikir namusunu önemseyen insanlar da var. En azından benim inancım namusum kadar önemli.