En çok buna ihtiyacım varmış gibi artık. Yazmak. Bunu farketme sürecim, gözümü kapamam ve rüyaya dalmam arasında bir ergenlik girişinden olgunluğuma kadar sürdü. Artık facebook duvarımda eski bi postumu görünce silecek bi şey göremiyorum; eskiden görüyodum ama gelişen kişiliğim bir önceki saatte yaptıklarıma bile ters düşebiliyordu. Neyse, her gece rüyaya dalmadan önce beni yoran şeyler olgunlaşmadan çılgın bir sosyal medya kullanıcısı ve çok fikir barındıran rap dinleyicisi oldum. Yetmediği gibi bu mecralar farkındalık ve yeni fikir yapısı keşfettirdiğinden işkenceyle terbiye oldu zihnim bi nevi. Fark ettim bunları kağıda kafiyeli dökünce şiirler oluşuyor. Ama ilk evrede müzik yazmak iyi geliyor sanmıştım sadece, değilmiş. Kendimi anlamam ve çözmem için kanıtlar oluşturup sadece yazdığım bi defteri okuyup iz sürdüm. Şu an yazmasam ölümü düşünecektim misal bunu keşfettim. Yağmur sesinden ve yağmur dindiğindeki sessizlikten dalacaktım nefesim yettiği kadar derine. Bir buhranın içinde sıkıntıyla daldığım rüyalarım kabusa el verince mutsuz uyanacaktım...

  Pozitif olmamk için yazdığım her gecenin -gündüz uykularım da olmuştur- sabahı bi farklı güzeldi. Boş yapıyorum halbuki ama zaten neden yapmayım anlamlardan kaçan biri için çok mu saçmalamak. Bi anlamı düşüne düşüne sınav geçerken hayat aslında futbol topu da olabilirdi. Şimdi futbolun sacmaligini savunur bi adamım sorsan ama kilolarımla hiç mi ilgisi yok? Sanmam. Çünkü bir anlam peşinde yetiştirildim bir anlam aradım hep. Gerçek hayatta ne işe yarayacak bu bilgi diyen arkadaşlar haklıydı ve şimdi de mutlular belki fakat ben sınavda işimize yarayacak diye o güzel saçma soruya bile gereksiz bir anlam verdim. Haklıydım belki ama tekrar yaşayamayacağım bir an için anlam kovuşturdum. Şimdi kim götürebilir o yılın o ayın o günun o saatinin o dakikalarına beni geri? Anlam için hala çabalıyorum şu an da dahil; daha derin anlamlardan kaçmak için. Duygularıma uygun, zararsız,  müstesna tepkiler oluşturmak için ama duygularla hareket etmek değil mı biraz da insan olmak?

  Yazmak, kolay anlamlara kaçmak üzere kafa yormaksa mükafattır. Ya değilse ben nasıl aklımdan atabilirim babamı tabuta koyacağımı? Allah uzun ömür versin tabi ama ben önce gitmezsem ne kadar geç olursa olsun bu benim şahit olacağım bir olay. Şimdi buna ben ne anlam çıkarayım? Nasıl teselli edeyim kendimi? Cennete gidecek inşallah, insallah hepimiz gideriz hepimiz hidayeti buluruz ölmeden DE; bu benim bu dünyada yetim kalacağım gerçeğini değiştiremeyecek de mi?

  Saçma mı? Boş mu? Bırak böyle kalsın. Siyaset yapayım bırak. Bırak senin kutsalına 'hakaret etmeden' inanmayım bırak. Araştırayım geliştireyim ve yazayım ki bi sey de kalmıs olur somutça, ruhtan ağır bir metin bıraksam o da kâr. Birak bi kaç dakikamda da böyle gitsin. Allah beterinden saklasın sadece. Daha beter düşünmeye başlamaktan... Amin.